Kuur 7

SFG

Afgelopen maandag kuur 7 gehad in het Sint Franciscus Gasthuis in Rotterdam. Om 11.00 uur werd ik op de dagbehandeling verwacht. Aangezien de vincristine er al uit is gehaald hoef ik nog maar twee zakken via het infuus in mijn lichaam te laten stromen. De chemo is er in een half uur door. Daarna komt de imuuntherapie. Deze blijkt nu ineens opgevoerd te worden naar 400, terwijl het eerst 240 was. Navraag leerde dat andere ziekenhuizen dit al langer deden en men hier ook had besloten om het tempo op te voeren. “Kuur 7” verder lezen

Moe(i)zaam

Hekwerk

Na mijn 5e kuur begon het zich al aan te tonen, de ziekte komt meer op de voorgrond. Maar als je eigenwijs bent en gewoon doorgaat, kom je daar te laat achter. Na de 5e kuur was er het feest van mijn schoonmoeder, ze werd 80 jaar. Haar zoon en familie uit Canada kwamen over. De hele week verjaardagen, dagjes uit, fotoshoot en uiteindelijk het feest, het was ook allemaal iets teveel van het goede. Op het feest zelf was ik al opgebrand en de week daarna had ik meer moeten rusten, maar het kwam er niet van. De rust is niet weergekeerd en uiteindelijk ging ik al moe de 6e kuur in. “Moe(i)zaam” verder lezen

Cijfers van de kuur

SFG

Afgelopen woensdag moest ik weer naar dokter Zuetenhorst in het SFG. Dinsdagochtend had ik bloed geprikt, was meteen aan de beurt (ik ben een Cito, dus heb voorrang boven de andere bloedprikkers), en binnen twee minuten stond ik weer buiten. Woensdagochtend zat ik in de wachtkamer en binnen een half uur was ik aan de beurt, dus dat viel mee. Door dokter Zuetenhorst werd ik welkom geheten en zij legde de uitslagen aan mij voor. Het eiwit was gezakt naar 33,5. Zij was heel tevreden, zelf had ik gehoopt dat het eigenlijk wat verder was gezakt. Maar volgens de dokter zijn de uitslagen goed. Mijn HB is 7.7 en dat was ook keurig. Bij de laatste kuur is de vincristine er uitgehaald. De dokter vroeg dus ook of het gevoel in mijn vingers beter was geworden. Die vraag kon ik met ja beantwoorden. Het enige wat ik nu kreeg waren pijnscheuten in mijn handpalmen. Volgens de dokter was dit het gevolg van het langzaam terugkomen van het gevoel in de vingers. Naar verloop van tijd zoal dit weer verdwijnen. Dat nemen we dan maar voor lief. Verder raadde de dokter mij aan om vooral rust te nemen, want de laatste loodjes wegen uiteraard het zwaarst. En daar was ik de afgelopen, drukke, week al achter gekomen. Dus goed rusten, veel drinken en op tijd naar bed.

Griepprik (2)

Schonohoven

Vandaag de griepprik gehaald. Eigenlijk zou ik de prik op 24 oktober moeten krijgen, maar at valt op dezelfde dag als kuur 6. Dus dat ging niet. Navraag bij het ziekenhuis leerde mij ook dat de beste tijd om de prik te krijgen net voor een nieuwe kuur is. Logischerwijs heb je dan ook de meeste weerstand en het minste last van de prik. Dus kon het mooi vandaag. Binnen twee minuten stond ik ook weer buten. Een brood halen bij de bakker duurt langer. Maar ik kan er mooi weer even tegen. Zeker met de komende winter lijkt me dat geen gek vooruitzicht.

Kuur 5

SFG

Vanmorgen eerst Sara weggebracht en daarna naar het SFG gefietst. Vandaag alweer kuur 5. Op afdeling 6 liep ik nietsvermoedend rechtsaf. Heel de afdeling leeg. Blijken ze verhuisd te zijn naar de linkerkant van de afdeling. Alles in het nieuw gestoken. Er zijn nu twee kamers met 6 stoelen. Ook die zijn nieuw, er is zelfs televisie.

“Kuur 5” verder lezen

Nieuwe cijfers

SFG

Vandaag weer naar de dokter in het ziekenhuis geweest. En zij had weer goed nieuws. De kuur gaat zijn vruchten af werpen. Het eiwit is weer verder gedaald. Was het de vorige keer 45, nu is het 38. De dokter vertelde dat de kuur nu pas op stoom begint komen en dat de volgende kuren het eiwit meer zal gaan dalen. Dat is een goed vooruitzicht, maar het blijft natuurlijk koffiedik kijken. Niemand weet wat mijn lichaam gaat doen. De pijn in mijn vingers blijft en gaat zelfs naar mijn handen. De dokter beslist ter plekke om het bestanddeel vincristine compleet uit de kuur te halen, want het moet niet zo zijn dat ik straks niets meer voel. Het gevoel moet dus langzaam weer terug gaan komen. Ik vroeg aan de dokter of mijn eiwit weer terug moet naar 3, zoals bij een normaal mens het geval is. In een ideale wereld wel, was haar antwoord. Als we op 15 of 10 uitkomen, zijn we ook blij. En dan hopen we dat we dat lang stabiel kunnen houden. En ik een lange tijd kan uitrollen zonder kuren. Daar gaan we voor!