De eerste kuur. Dag 9

dinotekeningen

Vandaag besloten rustig aan te doen. Daarom zitten Karin en ik ‘s morgens lekker onder de parasol bij de speeltuin aan de Hoevestraat en speelt Sara met de andere aanwezige kindjes. Toch handig dat er meer kindjes zijn. Kan je zelf eens blijven zitten. En dat is niet verkeerd. Terwijl we daar zo zitten is het raar je een voorstelling te maken dat je Waldenström hebt. Ik voel me prima, een zwangere Karin zit naast me, Sara is heerlijk aan het spelen, tosti in de hand, het leven lijkt prima. Helaas is de waarheid anders.

De kinderkamers

konijn

De spierpijn is er nog steeds en heeft zich nu ook verplaatst naar de benen. Vraag me af of ik dit er, na een dag bewegen, ook weer uit kan lopen. Afgelopen nacht voor de verandering 2x naar de wc geweest. En niet voor niets, trouwens. Betekent toch dat er veel afgevoerd moet worden. De chemo zal er al een heel eind uit zijn, schat ik zo in.

(Te)veel gedaan vandaag. Het kamertje van Sara is klaar. Nieuwe kast en tafeltje met stoeltjes staan op de kamer. Bed kwartslag gedraaid en Sara heeft een grote-meisjeskamer. Het babybedje, kommode en kledingkast staan in slagorde in onze slaapkamer. Meer plaats is er ook niet. Maar we schieten op. Nu nog mijn werkkamer aanpakken en we zijn er klaar voor. Zowel voor de kleine als voor het kleinkrijgen van Waldenström. ‘s Avonds wreekt Waldenström zich meteen al. Ik ben goed moe en voel me licht in mijn hoofd.

De eerste kuur. Dag 7

lamp

Deze morgen wakker geworden met heel veel spierpijn. De prednison is blijkbaar uitgewerkt en nu mag mijn lichaam het weer op eigen kracht proberen. Wel beter geslapen als de twee dagen er voor, hoewel ik nog steeds rond 3.00 uur naar de wc moet. Maar wat wil je ook met al dat water wat je moet drinken. De chemo moet er tenslotte ook weer uit. Zaterdag was nog een goeie dag. Met z’n drieën kasten e.d. gekocht bij Ikea en in de auto gedaan. Ze staan er nu nog steeds in, want om alles naar boven te sjouwen, daar hadden we beide geen puf meer voor. ‘s Middags rare steken ter hoogte van de linkerborst, maar die waren ‘s avonds weer weg. Vandaag wordt het een rustige dag, beetje bijkomen van de eerste, rare week. Anderhalve week geleden was er nog niets aan de hand en nu heb je een chemotherapie gehad. Het leven kan raar lopen.

kim jong-il looking at things

kim jong-il looking at things

Deze site kwam ik al eerder tegen en hij is echt leuk. Kim jong-il looking at things. Foto’s van de grote leider van Noord-Korea waarop hij naar de meest uiteenlopende dingen kijkt. En vrijwel altijd heeft hij zijn donkere bril op. Hij staat er bij alsof hij het zelf heeft bedacht en soms geeft hij aanwijzingen om het te verbeteren. Tenminste daar lijkt het op. Het is mijn land en het zijn mijn dingen. Niets meer en niets minder. En Kim Jong-Il zag dat het goed was.


 

De eerste kuur, weer thuis

SFG

Vanmorgen al vroeg wakker, 06.00 uur moest ik naar de wc. Daarna nog even gaan liggen, maar toen het 07.00 uur was het echt genoeg. Om 08.00 uur de eerste pillen slikken tegen de misselijkheid en obstipatie. De pillen moet ik om 12.00 en 17.00 ook weer slikken. De prednison komt er om 17.00 uur ook nog bij. Voorlopig helpen de pillen goed, want naar de wc gaat prima en misselijk ben ik nog niet geweest. De gehele dag voldoende drinken en 3 à 4 keer per dag de tanden poetsen is gewenst. Het begint zo nu en dan ook wat te prikken in de mond. In de behandelwijzer (jaja) staat dat ik dan moet spoelen met zout water. Dus dat zit er wel aan te komen. Verder kan ik op een dag toch nog wel het één en ander doen. Als het maar niet te lang duurt, want de vermoeidheid komt sneller dan ik wil en dan moet ik toch weer even gaan rusten. De gaten in de muur van de slaapkamer heb ik gedicht en ik heb besloten om toch maar een poging te gaan wagen om de muur te gaan schilderen. Benieuwd of ik het volhoud. Zal wel moeten, want anders krijgen we een lelijke muur. Vanavond lekker suffen voor de tv en op tijd naar bed, Karin sleep ik ook maar mee, want die moet ook rusten.

Dag 2 van de chemokuur

SFG

Dat begint al goed. Gistermiddag was er verwarring over de prednison die ik om 17.00 uur zou krijgen. Maar die stond bij de pillenkar pas op 20.00 uur. In mijn behandelwijzer stond duidelijk 17.00 uur, dus dat zouden ze navragen. Na een kwartier kreeg ze alsnog. In alle consternatie ben ik vergeten om de andere pillen die ik om 17.00 uur zou moeten slikken in te nemen. Vanmorgen meteen maar even gevraagd. Vandaag krijg die pillen weer, dus sla ze maar over. Anders krijg ik een dubbele dosis. In ieder geval een goede les voor de toekomst om goed op te letten. Ik had de tijden nog wel zo mooi in de iPhone gezet. Vandaag deel 2 van kuur 1, dus goed opletten wat we moeten slikken. Vannacht trouwens weer redelijk goed geslapen. Gelukkig komen ze ‘s morgens om 07.00 uur niet met een vriendelijk ‘Hallo, goed geslapen?’ je kamer opstormen en worden de gordijnen opengerukt en je meteen rechtop in je bed zit.
Het tweede deel van de kuur was langer en toch ook een stuk zwaarder. In het begin ging het allemaal wel goed, maar werd de chemotherapie er langzaam in gebracht. Elk half uur werd dit opgevoerd, werd mijn temperatuur en bloeddruk gemeten en bij de snelste toediening werd ik toch wel moe en kreeg ik een beetje hoofdpijn en verhoging. Om 15.30 uur zat de chemo in mijn lijf en kon er begonnen worden met naspoelen. Dat duurde nog tot 17.00 uur. Na een laatste check mocht ik om 17.30 uur gelukkig naar huis bellen dat ik naar huis mocht. De verhoging was aan het zakken. Mijn vrouw en Sara waren er snel en ik werd met veel enthousiasme begroet. Sara was heel lief en klopte mij telkens op de schouder en zei dan: ”Het komt wel goed, papa.” Ja, dan schieten de tranen je wel in de ogen. En het relativeert enorm zo’n heerlijke kleine meid. Thuis lekker met Sara op de bank gezeten en als avondeten kreeg ik gebakken aardappels, brocolli en speklappen! Heerlijk!